Welcome to the "Dawn Of Battle"


Greetings to everyone,

"In a society that I hate deeply and scars my soul daily, the foundations and rules of which I deny, being likeable would mean that I am starting to look like it..."

This is the quote that I live by the last few years but come to think of it, I could as well be living by that particular quote all my life, without even knowing it.

The purpose of this blog is to gather all my thoughts in one place, nothing fancy, just a piece of me. The articles that I write are a blend of my experiences and thoughts.

I hope some of you enjoy what you read here and Ι welcome you all to walk down that road together.

10/30/12

«Θα ζεις για να δουλεύεις και να τους τα ακουμπάς…»



«Θα ζεις για να δουλεύεις και να τους τα ακουμπάς…»



Μετά από πολύ καιρό βρήκα μια κάπως πιο σταθερή δουλειά. Μετά από λίγο καιρό μου ανακοίνωσαν πως δε θα μου ανανεώσουν την δίμηνη, εξάωρη και κακοπληρωμένη σύμβασή εργασίας. Δεν απογοητευόμαστε, προχωράμε. Κρατάμε όπως πάντα τα καλά, σβήνουμε τα -λίγα- άσχημα και προχωράμε παρακάτω. Ανοίγω ένα κουτάκι που μου έφερε από Αμερική σαν δώρο, μια φίλη μου την οποία ξαναείδα στη δουλειά μετά από πολύ καιρό, να φάω μια καραμέλα, μια απ’τις τελευταίες του κουτιού, όπως είναι και μια απ’τις τελευταίες μέρες που διανύω στη δουλειά πλέον. Δύσκολες εποχές να βρεις δουλειά πλέον (no shit Sherlock!). Πόσο μάλλον στο χώρο που κυρίως εργαζόμουν πάντα, το αεροδρόμιο, το όποιο έσφυζε από ζωή και από εργασιακές ευκαιρίες. Πάει και αυτός ο χώρος, συρρικνώνεται. Συγχωνεύσεις επί συγχωνεύσεων, σε συνδυασμό με μόνιμες αποχωρήσεις εταιριών από Ελλάδα, το «μικραίνουν» όλο και περισσότερο, όπως μικραίνει εργασιακά όλη η χώρα.

Μιλάω με πολλούς που σκέφτονται τα κλασσικά ενδεχόμενα εργασίας στην επαρχία και το εξωτερικό. Γνώμες, ιδέες, απόψεις, ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του. Άλλοι εκθειάζουν κι άλλοι θάβουν. Ζώντας ο ίδιος κάποια χρόνια στην επαρχία και κρατώντας, όσο γίνεται, μια κάποια επαφή, βλέπω πως μόνο εύκολη δεν είναι η όποια αρχή εκεί. Οι περισσότεροι ασχολούνται με την οικογενειακή επιχείρηση, όποια κι αν είναι, άλλοι τρώνε επιδοτήσεις, άλλοι κάνουν πέντε δουλειές και φυσικά υπάρχουν κι εκεί τα δημόσια επαγγέλματα ακόμα σε πληθώρα. Έχοντας ζήσει κάποια χρόνια στην Άμφισσα, την Άνδρο και την Μάνη, με την οποία κρατάω πολλές επαφές λόγω καταγωγής, δεν είδα ποτέ κάποια μεγάλη εργασιακή προοπτική. Εποχιακά και ευκαιριακά γίνονται όλα και με την αλλαγή της εποχής, συνήθως αλλάζουν και οι ανάγκες, άρα και η επαγγελματικές ενασχολήσεις του καθενός. Είναι βούρκος δυστυχώς, οι περισσότεροι βαλτώνουν, χωρίς φυσικά να λείπουν και κάποιες λίγες περιπτώσεις που πάνε καλά. Απλά οι πιο πολλοί ακόμα κι εκεί κυνηγάνε το εύκολο κέρδος (επιδοτήσεις, φωτοβολταϊκά, καλλιέργεια τρούφας/σαλιγκαριών, κλπ) σχεδόν κανείς δε πάει να ξεκινήσει κάτι δύσκολο απ’το τίποτα. Και πώς να το κάνεις κιόλας όταν το ίδιο το κράτος, σου κόβει τα φτερά κι εκεί στις περισσότερες περιπτώσεις. Δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι έχουν μεταφέρει ολόκληρες τις επιχειρήσεις τους στη Ρουμανία ή σε άλλες χώρες, όπου το κόστος συντήρησής τους είναι τρομερά μικρότερο.

Πολλοί πάλι φεύγουν για το εξωτερικό. Εκεί τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, αρκεί να έχεις βρει κάτι πριν φύγεις. Ξέρω ουκ ολίγα παραδείγματα φίλων, οι οποίοι έφυγαν με πολλές ελπίδες, αλλά γύρισαν πίσω απογοητευμένοι. Ξέρω φυσικά και αρκετά αντίστοιχα παραδείγματα φίλων, οι οποίοι έχουν κάτσει έξω και είναι φοβερά ικανοποιημένοι. Κρίνοντας οπότε από τα ποσοστά, θα έλεγα πως έξω, υπάρχουν περισσότερες ελπίδες απ’ότι στην επαρχία. Το θέμα είναι ότι, αφού το ευρώ καταρρέει, αξίζει να κυνηγήσεις μια δουλειά εντός Ε.Ε., ή θα ήταν προτιμότερο να ψάξεις Αυστραλία, Καναδά, Αμερική ή ακόμα και Αφρική ή Ασία;

Το κακό είναι ότι ο καθένας μας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, οπότε σπάνια μπορεί κάποιος να ενημερώσει κάποιον άλλο με σιγουριά για τις εργασιακές συνθήκες, διότι κρίνει με βάση τον εαυτό του. Για να πάει κάποιος στην Αυστραλία για εργασία π.χ., δίχως να’χει γνωστό εκεί η συγγενείς, χρειάζεται να έχει αποδεδειγμένη προϋπηρεσία το λιγότερο 4 ετών πάνω στο συγκεκριμένο επάγγελμά του, όπως και επίσημο πτυχίο. Να ανήκει σε κάποιο απ τα επαγγέλματα στις λίστες που εκδίδει η πρεσβεία, να γνωρίζει παρά πολύ καλά Αγγλικά, να μην έχει απλά μια υποτυπώδη μόρφωση. Τα είδα και τα επαγγέλματα που ζητάνε. Εμένα με πιάνουν κάποια, πολύ λίγα. 10-15 χιλιάδες άτομα ζήτησαν αρχικά, πήραν 2-3 χιλιάδες, έμειναν οι 500 προς το παρόν. Σίγουρα ανοίγουν ακόμα θέσεις εργασίας, αλλά τα πράγματα κινούνται με αργούς ρυθμούς λόγω αυξημένης προσφοράς.

Άκουσα κάπου ότι η Νορβηγία είναι σε καλή οικονομική κατάσταση αλλά μπορεί να είναι και φήμες. Υπάρχει λένε βέβαια έντονος ρατσισμός και δεν μιλούν Αγγλικά. Εκτός του ότι η Νορβηγική γλώσσα είναι από τις δυσκολότερες που υπάρχουν βέβαια, ρατσισμός υπάρχει παντού. Ακόμα και κοινωνικός ρατσισμός που για μένα είναι χειρότερος. Ακόμα και στην ίδια μου τη χώρα. Πλέον είναι το ίδιο (που λέει ο λόγος) να σε μισούν επειδή σε θεωρούν "κακό ξένο", παρά επειδή δε σε θεωρούν τόσο "καλό Έλληνα" όσο αυτοί.

Όσον αφορά το εργασιακό και πάλι…

Με λίγα λόγια απ’ότι κατάλαβα μονό πολύ μορφωμένοι άνθρωποι με κρατικά πτυχία, απόφοιτοι πανεπιστήμιου, με «δυνατά» αντικείμενα σπουδών, έχουν ελπίδα για άμεση και γρήγορη μετανάστευση. Η φτωχολογιά δυστυχώς δεν έχει πολλές ελπίδες για μια καλύτερη ζωή εκεί. Την φτωχολογιά την έχουν καταδικάσει στην πεινά και τον αργό θάνατο σε μια Ελλάδα που καταρρέει, πλέον οι όποιες λύσεις λιγοστεύουν και εκμηδενίζονται. Στην Ευρώπη κρίση και ανεργία παντού με το ευρώ να καταρρέει, στην Ελλάδα εργασιακός μεσαίωνας, σύγχρονη σκλάβα λοιπόν η φτωχολογιά εδώ με 600, 400, ή ακόμη και 200 ευρώ βασικό μισθό. Τριτοκοσμικός μισθός μεν, αλλά με την ποιο ακριβή ζωή στην Ευρώπη και μια απ’τις ακριβότερες παγκοσμίως ακόμα και απ’τις Η.Π.Α. (τρόφιμα, ενοίκια, είδη πρώτης ανάγκης, κλπ).*

Μπρος γκρεμός, πίσω ρέμα, πάνω καταιγίδα, κάτω το χάος… σκύψε κεφάλι και μη μιλάς, να είσαι χαρούμενος με το απόλυτο τίποτα. Σε λίγο θα πληρώνεις τους εργοδότες για να δουλεύεις. Θα γίνει άτακτη ανακατανομή πληθυσμού, λάθος επιλογές –όπως πάντα- μέσα στην σύγχυση, χάος άνευ προηγουμένου. Ήδη πολλοί δε μπορούν να έχουν ούτε «τα βασικά» και όχι λόγω υπέρμετρης σπατάλης, αλλά λόγω της δομής του συστήματος, που ακόμα και εν καιρώ κρίσης πλουτίζει τον πλούσιο και φτωχαίνει τον φτωχό. Τίποτα στην τράπεζα, τίποτα στο σπίτι, τίποτα στην τσέπη, τίποτα για μας, «θα ζεις για να δουλεύεις και να τους τα ακουμπάς» που έλεγε και σε ένα παλιό, κάπως γραφικό τραγουδάκι… (Δεν ταυτίζομαι με όλους τους στίχους, αλλά κάποια πράγματα επαληθεύονται με το χειρότερο τρόπο κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μας…) 


Πάντως εγώ δε  τα παρατάω. Αργά ή γρήγορα, οι περισσότεροι θα ξέρουμε πιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Άμα μπορείς και προσδιορίζεις το στόχο σου αργά ή γρήγορα θα φτάσεις σε αυτόν. 

Ακόμα ψάχνω… και ψάχνομαι…

*Ενδεικτικά παραθέτω κάποια άρθρα σχετικά με το θέμα της διαφοράς τιμών:

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...