Welcome to the "Dawn Of Battle"


Greetings to everyone,

"In a society that I hate deeply and scars my soul daily, the foundations and rules of which I deny, being likeable would mean that I am starting to look like it..."

This is the quote that I live by the last few years but come to think of it, I could as well be living by that particular quote all my life, without even knowing it.

The purpose of this blog is to gather all my thoughts in one place, nothing fancy, just a piece of me. The articles that I write are a blend of my experiences and thoughts.

I hope some of you enjoy what you read here and Ι welcome you all to walk down that road together.

10/5/12

Λίγα λόγια ακόμη περί «Εθνικής Ενότητας»…




Λίγα λόγια ακόμη περί «Εθνικής Ενότητας»…



Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ξεφτιλίζεται σαν χώρα. Μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, το βιοτικό επίπεδο πιάνει πάτο και σύντομα απόπατο. Οι οικογένειες έχουν εξαθλιωθεί, η όλη έννοιά τους βασικά αλλάζει, η γενιά των 25-35 τρώει ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα και στο σύνολό της αδιαφορεί. Όλες οι σπουδές και η προϋπηρεσία και ότι άλλες γνώσεις έχει ο καθένας αποκομίσει και αξιοποιήσει στο κάθε αφεντικό που του’δινε ψίχουλα, την πετά στα σκουπίδια και πλέον κατεβάζει το κεφάλι και πάει στην πρώτη δουλειά που θα βρει με εργασιακές συνθήκες Β. Κορέας.  Πρέπει όμως, γιατί χρειάζεται ο μισθός για να συντηρηθεί. Πάμε οπότε και δε λέμε και κουβέντα γιατί βρήκαμε δουλειά σε μια χώρα που καταρρέει.

Και ψάχνεται ο Έλληνας να βρει ομοϊδεάτες στη χώρα του. Πώς να βρεις τώρα όμως ομοϊδεάτες σε μια χώρα γεμάτη κομματόσκυλα, λαμόγια, κλέφτες, φασίστες, αναρχικούς, αριστερούς, δεξιούς, ρατσιστές, ανθρωπιστές, κεφαλαιοκράτες, χριστιανούς, άθεους, παρτάκηδες κλπ; Για τον καθένα μια ταμπέλα, για όλους κάτι έχουμε να πούμε εκτός από εμάς τους ίδιους. Καλωσήρθες στην Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα που δυστυχώς δε μαθαίνεις από μικρός, εκεί που είναι η τρυφερή σου παιδική ηλικία και όλοι σου φέρονται με το καλό, κυρίως για να σου περάσει ο καθένας με τρόπο την όποια ιδεολογία του, τη θρησκεία του, την ομάδα του και γενικά ότι μπορεί να κοκορεύεται μετά στους άλλους ότι σου έμαθε, αλλά μεγάλος, εκεί που πρέπει να ανοίξεις τα φτερά σου, σε μια χώρα που ξέρει μόνο να κόβει φτερά και να γκρεμίζει όνειρα. Είμαστε μια χώρα που εκτιμά το φαίνεσθε και όχι το είναι.

Απογοήτευση πλήρης δυστυχώς για πολλούς. Γιατί όμως; Γιατί να ψάχνουμε να γίνουμε όλοι «μια δύναμη», γιατί να πρέπει να δράσουμε όπως τα κύτταρα ενός οργανισμού, όταν είμαστε τόσο μα τόσο διαφορετικοί; Εν τέλει, γιατί ο «οργανισμός» να είναι το έθνος και όχι ο άνθρωπος; Αυτό μπορεί να επιτευχθεί όταν έχουμε προσωπική γνώμη και άποψη. Γιατί εγώ ταυτίζομαι παραπάνω με τον καταπιεσμένο μεν, αλλά ανεξάρτητο και ακομμάτιστο Ισπανό και Πορτογάλο, παρά με τον βολεμένο Ελληναρά, που μια ζωή με έβλεπε σκουπίδι και εμπόδιο. Γιατί να είναι λοιπόν ο "κοινός σκοπός" με τους φέλλοου γκρηκς, ανεξαρτήτως του τι πρεσβεύουν; Ενότητα με τον υπαίτιο της τωρινής κατάστασης; Ενότητα με τον μπράβο του κεφαλαίου; Ενότητα με αυτή τη γλοιώδη στρατιά συμφεροντολόγων, που μόλις περάσει ο κοινός σκοπός, θα μοιράσουν πάλι τα λάφυρα παίρνοντας τη μερίδα του λέοντος; Γιατί; Γιατί να υπάρξει ενότητα με αυτούς, ενάντια στην Ευρώπη; Γιατί όχι ενότητα με όλους τους αντίστοιχα εξαθλιωμένους, απέναντι σε αυτούς; Λόγω έθνους και πατρίδας; Της πατρίδας που με την πρώτη ευκαιρία πάτησε και πάλι πάνω στα κεφάλια μας; Ε, όχι. Συγγνώμη αλλά δε θα πάρω.


Η "ενότητα" και ο "κοινός σκοπός" δεν είναι εθνική-ος. Δεν πιστεύω πως έχω κοινά με έναν άβουλο ακόλουθο που με την ψήφο και την νοοτροπία του επί 30 χρόνια με έφερε κι εμένα και μια ολόκληρη χώρα στο χείλος τους γκρεμού. Και λέω άβουλο ακόλουθο, γιατί την ψήφο συμφέροντος μόνο έτσι μπορώ να τη χαρακτηρίσω. Μας ενώνει λοιπόν το έθνος και πρέπει να "κάνουμε στη μπάντα την αντιπαράθεση μας". Όχι φίλε μου. Έκανες λάθος και δυστυχώς το πληρώνουμε όλοι τώρα. Ο μόνος δρόμος πλέον για αυτή σου τη λανθασμένη δράση είναι η έμπρακτη αντίδραση. Δε θα πετάξουμε στα σκουπίδια την όποια ιδεολογία, η οποία είναι έννοια που υπερβαίνει την εθνικότητα, για ένα ανύπαρκτο εθνικό όραμα κάποιων. Η ιδεολογία είναι προϊόν στοχασμού, ενώ η εθνικότητα απλή σύμπτωση. Ο διαχωρισμός αυτός αφορά το συμφέρον της κοινωνικής τάξης. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει (όσο και αν φωνάζουν και ωρύονται και το διατυμπανίζουν κάποιοι) κοινό με τον έξαλλο φασίστα, τον συμφεροντολόγο δεξιό ή κεντρώο, τον παντογνώστη αριστερό, τον «μπαχαλάκια» ή τον βολεμένο αστό. Κοινό είναι μόνο με τον αντίστοιχα συνειδητοποιημένο άνθρωπο δεινής θέσης, Έλληνα, Ιταλό, Ισπανό, Τούρκο, Γερμανό. Δυστυχώς αυτό σημαίνει μια κάποια "διχόνοια". Ευτυχώς όμως η διχόνοια αυτή είναι παραγωγική και αναγκαία για τη ζύμωση των κοινωνικών τάξεων. Και ο λόγος που φτάσαμε ως εδώ είναι ακριβώς γιατί αποφύγαμε να ασχοληθούμε μαζί της.

Δεν χρειάζεται φυσικά να ταυτίζεσαι 100% ιδεολογικά με τους άλλους, είναι αδύνατον ούτως η άλλως. Η χρυσή τομή που λειτουργούν όλοι με κοινό σκοπό είναι αυτό που λένε και οι Αμερικάνοι "The American way of life". Αυτό είναι τόσο έξυπνο, γιατί περιέχει ότι μα ότι άποψη έχει ο καθένας μέσα από μια σεβαστή αποδοχή προς όλους. Και καταλήγει να είναι κοινό πρίσμα. Οπότε λόγω του γεγονότος ότι ανήκεις σε ένα κράτος θέλοντας και μη κι έχεις κοινό μισθολόγιο, φορολογία και λοιπά, με τον κάθε άλλο συμπολίτη σου ανεξαρτήτως απόψεων, όταν προσβάλλεσαι από κάποιον, προσβάλλεται ο τρόπος ζωής σου. Αυτό είναι που δεν έχουμε στην Ελλάδα, το κοινό πρίσμα που να είναι πάνω από τις απόψεις του καθενός. Αυτό το πρίσμα είναι η απ’τη μια καθημερινότητά σου και τα πιστεύω σου,  απ’την άλλη τα στάνταρ σου για τα λεφτά και την ελευθερία σου. Και μέσα από αυτό το κοινό πρίσμα δεν χρειάζεται καν να αναλυθούν. Κάποιοι ανιστόρητοι βλέπουν τον εμφύλιο πόλεμο, που ιστορικά τον έχουμε τιμήσει δεόντως, ως μια πιθανή λύση για «ξεκαθάρισμα» και ως κάτι αναπόφευκτο. Κάθε φορά που θα συσπειρωθούμε θα και νικήσουμε τον όποιο εισβολέα, εσωτερικό ή εξωτερικό, μετά σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Ποιος θα πάρει την εξουσία και τα λάφυρα. Αυτή η τάση στρατοπεδοποίησης, που ξεκινά από μικρή ηλικία με ομάδες και σχολεία, φτάνοντας πιο μετά σε κόμματα και κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες, είναι το λιγότερο αυτοκαταστροφική. Και το να αυτοκαταστρεφόμαστε είναι κάτι που το κάνουμε πολύ καλά καθ’όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας.

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ - http://dawnofbattle.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html
ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ - http://dawnofbattle.blogspot.gr/2012/10/blog-post_7.html


No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...